رو در و دیوار خونه گرد تنهایی بپاشه

                                    تو همونی که می گفتی تو دنیاهیچکی مثل من نمیشه

                                                  تو همونی که می گفتی قلبم مال تو باشه واسه همیشه

از چه بگویم که دل مرا دیگر حرفی نیست جز ناله ...

این روزها کمتر مسیرم به سمت دلم می خوره اما وای به زمانی که هم مسیر باشیم

مسیری که بارانی و پر از خارهایی که انتظار پای برهنه عابر خاطره ها را می کشند

این روزها که بیشتر شب است تاریک و بی نور حیات

و من نیز هر روز خود را در این ظلمات غرق تر می یابم

و هنوز سوزی را حس می کنم

سوزی که نبودن هوای تازه زندگی را در این ظلمات از یادم می برد

سوز دلم که همواره بار سنگین سوالی بی پاسخ را بر دوش می کشد:

که چرا رفتی؟