سکوت پرهیاهوی اطاقم..

           بوی نامه های مونده روی میزم..

                              نقاشی های پوچ و بی معنی ام..

                                                      لبخندهای کوتاه و گریه های طولانی ام..

همه اینها خاطره های تلخ با تو بودن رو به یادم میارن

خسته ام ..

خسته ام از باور کردن حرفات

خسته ام از با تو بودن

خسته ام از این فضای پر از دروغ

خیلی میخواستم بهت بگم عاشقت نیستم ولی می ترسیدم دلت بشکنه

نمیخواستم دلت رو بشکنم  از شکستن دل متنفرم حتی به قیمت زندگیم

ولی تو با سنگدلی دلمو شکستی خوشحالم که این تو بودی که جازدی

آرزوم بود زودتر این خبر رو بشنوم فکر میکردم خوشحال میشم ولی خوب

دله دیگه چیکارش میشه کرد فکرمیکنم شکسته ..

بسوزم

چه امید بندم در این زندگانی

که در ناامیدی سر آمد جوانی

سرآمد جوانی و ما را نیامد

پیام وفایی از این زندگانی

بنالم زمحنت همه روز تا شام

بگریم ز حسرت همه شام تا روز

تو گویی سپندم بر این آتش طور

بسوزم از این آتش آرزوسوز

بود کاندرین جمع ناآشنایان

پیامی رساند مرا آشنایی؟

شنیدم سخن ها زمهر و وفا، لیک

ندیدم نشانی ز مهر و وفایی

چو کس با زبان دلم آشنا نیست

چه بهتر که از شِکوه خاموش باشم

چو یاری مرا نیست همدرد، بهتر

که از یاد یاران فراموش باشم

ندانم در آن چشم عابدفریبش

کمین کرده آن دشمن دل سیه کیست؟

ندانم که آن گرم و گیرا نگاهش

چنین دل شکاف و جگرسوز از چیست؟

ندانم در آن زلفکان پریشان

دل بی قرار که آرام گیرد؟

ندانم که از بخت بد، آخر کار

لبان که از ان لبان کام گیرد؟

غربت من هر چی که هست از با تو بودن بهتره              آخر خط زندگی این نفسای آخره
وقتی دارم با هر نفس از این زمونه سیر می شم           وقتی با یه زخم زبون از این و اون دلگیر میشم
این آخر راهه دیگه باید که تنها بمیرم                              تنها تو اوج بی کسی تو غربت آروم بگیرم
باید برم باید برم باید که بی تو بپرم                                 آخ که چه سنگین می زنه این نفسای آخرم
سکوت من نشونه ی رضایتم نیست میدونی                  گلایه هامو میتونی از توی چشمام بخونی
بگو آخه جرمم چیه که باید اینجور بسوزم                      هیچی نگم داد نزنم لبامو روهم بدوزم
در به در غزل فروش منم که گیتار میزنم                        با هرنگاه به عکست انگار من خودمو دار می زنم
نفرین به عشق به عاشقی نفرین به بخت و سر نوشت  به اون نگاه که عشقتو تو سرنوشت من نوشت
نفرین به من نفرین به تو نفرین به عشق من و تو            به ساده بودن من و به اون دل سیاه تو
نفرین به عشق به عاشقی نفرین به بخت و سر نوشت  به اون نگاه که عشقتو تو سرنوشت من نوشت
نفرین به من نفرین به تو نفرین به عشق من و تو            به ساده بودن من و به اون دل سیاه تو

يه روز دلو دادم بهت امروز ميخوام پس بگيرم
                   

                            ديگه نميخوام دروغي براي چشمات بميرم
                                     

 تو اوني نيستي که دلم يه عمري آرزوشو داشت
                                               

                           اونکه به پاش اين دل من بود و نبودشو  گذاشت...

لحظه هايت را با خاطره هاي پراز عشق وعلاقه در قلب كوچكم جاي مي دهم .

من همون جزیره بودم خاکی و صمیمی و گرم
                                                                        واسه عشق بازی موجها قامتم یه بستر نرم
  تا که یک روز تو رسیدی توی قلبم پا گذاشتی
                                                                        غصه های عاشقی رو تو وجودم جا گذاشتی

زیر رگبار نگاهت دلم انگار زیرورو شد
                                                                 برای داشتن عشقت همه جونم آرزو شد
       تا نفس کشیدی انگار نفسم برید تو سینه
                                                                 ابر و باد و دریا گفتن حس عاشقی همینه
     

 اومدی تو سرنوشتم بی بهونه پا گذاشتی
                                                          اما تا قایقی اومد از منو  دلم گذشتی
رفتی با قایق عشقت سوی روشنی فردا
                                                                   منو دل اما نشستیم چشم به راهت لب دریا
     

  دیگه رو خاک وجودم نه گلی هست نه درختی
                                                                  لحظه های بی تو بودن میگذره اما به سختی

دل تنها و غریبم داره این گوشه می میره
                                                               ولی حتی وقت مردن باز سراغتو می گیره
  

 می رسه روزی که دیگه قعر دریا میشه خونم
                                                               اما تو دریای عشقت باز یه گوشه ای می مونم

به پايان فكر نكن ..

انديشيدن به پايان  هر چيز

 شيريني حضورش را تلخ مي كند ..

 بگذار پايان تو را غافلگير كند درست مانند

آغاز

 
ساده است

ستايش گلي ، چيدنش

و از ياد برد که آبش بايد داد

تو مگه قسم نخوردي دلمو تنها نذاري

روبروم نشستي اما از غريبه کم نداري

روبروي من نشستي توي چشم تو ستاره

از صداي تو شنيدم که دلت دوستم نداره

تو مگه قسم نخوردي دلمو تنها نذاري

هرگز از روز جدايي سخني به لب نياري

حالا روبروم نشستي حرف تو فقط جدايي

تو قسم نخورده بودي که يه دنيا بي وفايي

تو قسم نخورده بودي روزي عشق تو ميميره

نور يک ستاره يک شب جاي مهتاب و ميگيره

تو مگه قسم نخوردي ...

انتظار واژه ي غريبي است

واژه اي که روزها يا شايدم ماههاست که با آن خو گرفته ام.

که چه سخت است انتظار

هر صبح طلوعي ديگر است بر انتظارهاي فرداهاي من!

خواهم ماند تنها در انتظار تو

چرا نوشتم در برگ تنهاييم براي تو، نميدانم؟

شايد روزي بخوانند بر تو، عشق مرا ...

مي دانم روزي خواهي آمد، مي دانم ...

گريان نمي مانم، خندانم!

براي ورودت اي عشق.

وقتي که به يادت مي افتم، به ياد خاطراتت ...

نامه هايت را مرور مي کنم، يک بار ... نه ... بلکه صد بار

وجودم را سراسر عشق فرا مي گيرد ...

و اشک شوق بر گونه هايم روانه ميشوند ...

تنها ميگويم هميشه در قلب مني تو ...

ميدانم که باز خواهي گشت ... مي دانم!

به ياد لحظات خوش انتظار و تنهايي ...

اگر بخواهم آنچه در ذهن دارم با تو بگويم، هزاران جلد کتاب مي شود
 
 
ولي آنچه در دل دارم يک جمله بيش نيست:

 دوستت دارم

در جشن ميلادت هديه ام قلبي است براي تو که تا هميشه برايت خواهد تپيد

 آرزو دارم که قشنگترين گل سرخ دنيا را بچينم

 و بر برگهای آن قطره ای از خون خود را بچکانم

 و آنرا به محبوبم هديه کنم تا زمانی که گل را ميبويد

 نفسش خون مرا گرم کند.

               گلي از شاخه اگر مي چينيم

                                       برگ برگش نکنيم

                                             و به بادش ندهيم

                لااقل لاي کتاب دلمان بگذاريم

                                     و شبي چند از آن را

                                            هي بخوانيم و ببوسيم و معطر بشويم

                                                            شايد از باغچه کوچک انديشه مان گل رويد ...